Adam Wiśniewski-Snerga

    W książkach Adama Wiśniewskiego-Snerga widać wyraźny wpływ kina. Właściwie nie tyle wpływ co fascynację kinem. Tak może się przynajmniej wydawać na początku lektury. Spójrzmy na dwa z jego dzieł. W Według łotra mamy wyraźnie aluzję do kina. Są aktorzy pierwszoplanowi, są też statyści. Jest wreszcie Reżyser – obraz Boga Ojca. Natomiast najważniejszą rolę gra Płowy Jack – archetypiczny obraz ewangelicznego Jezusa. Do czego jednak wszystko zmierza? Zmiana roli ze statysty na aktora popycha do szeregu zbrodni. Jednak nie są to zbrodnie w świadomości tytułowego łotra. Przecież zabija tylko manekiny. Jest głównym aktorem więc nie podlega zwykłemu prawu. Czy to przypadkiem nie jest pokłon w stronę Dostojewskiego i Nietzschego? Nagle prosta książeczka zamienia się w refleksję filozoficzną na temat świadomości.

    Nie inaczej jest w Nagim celu. Tu mamy kino przyszłości do którego bohater trafia przypadkowo. Potem obrazy kinowe zlewają się z onirycznymi. Rodzą się pytania, czy wyimaginowane postacie ludzkie czują coś naprawdę? Jak kształtuje się ich świadomość i czy w ogóle jakąś mają? Teraz już czytelnik zaczyna się zastanawiać, czy na pewno wie w jakim świcie żyje. Może jest tylko projekcją dla jakichś nieznanych widzów. Tak oto kartezjańskie myślę więc jestem, stanowiące podstawę współczesnej filozofii człowieka, zostaje zakwestionowane. Po lekturze tych książek zostajemy jedynie z egzystencjalnym kierkegardowskim lękiem i drżeniem. Na satrowskie mdłości przyjdzie jeszcze czas.